Οι μαθητικές συμμετοχές στη δράση μας

Βασιλική Κ. & Ελένη Κ., Β ΄ τάξη Γενικoύ Λυκείου, Βελβεντό

Πανδημία: η πολύτιμη μαρτυρία δυο εφήβων

Η Βασιλική Κ. και η Ελένη Κ. περιγράφουν με τη δική τους ματιά την εμπειρία τους από την πανδημία, την καραντίνα, το άγχος και το ψυχοφθόρο ταξίδι έως την ελευθερία.

Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει έρθει αντιμέτωπη με πολλά είδη ασθενειών-και συγκεκριμένα πανδημιών-που αποτελούσαν και εξακολουθούν να αποτελούν ένα τεράστιο παγκόσμιο πλήγμα. Από την πανώλη, την ισπανική γρίπη, φτάνουμε στο σήμερα, με τον ερχομό του «Covid-19» , μία νέα μορφή πανδημίας, που αποτέλεσε αιτία τόσο για την απώλεια αμέτρητων ανθρώπινων ζωών, όσο και για την εμφάνιση ακόμη περισσότερων προβλημάτων ψυχικής, οικονομικής και κοινωνικής φύσης.

Ως έφηβες και σχεδόν τελειόφοιτες του λυκείου, δε διανύσαμε μία εύκολη περίοδο  καραντίνας.  Περάσαμε από πολλά στάδια:

«Σε μένα όλη αυτή η κατάσταση της πανδημίας και, συγκεκριμένα, της καραντίνας έμοιαζε σαν ένα χρονοβόρο και ψυχοφθόρο ταξίδι, κατά τη διάρκεια του οποίου χρειάστηκε να έρθω αντιμέτωπη με κάτι που σε καμία περίπτωση δεν περίμενα να βιώσω τόσο έντονα…  Στην περίοδο της καραντίνας αναγνωρίζω ελάχιστα θετικά.   Έκανα αρκετές σκέψεις που με φόβιζαν και ταυτόχρονα με άγχωναν.  Μήπως, για παράδειγμα, κάποιο κοντινό μου άτομο νοσήσει και δεν καταφέρει να το περάσει τόσο ανώδυνα όσο ενδεχομένως θα το περνούσαμε εμείς, η νεότερη γενιά, ή δεν καταφέρει να θεραπευτεί.  Κάτι ακόμη, που με στενοχώρησε κατά την διάρκεια της καραντίνας ήταν το ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα ουσιαστικής επαφής με φίλους και συγγενείς μου.  Ναι μεν επικοινωνούσαμε διαδικτυακά –είτε μέσω τηλεφώνου είτε με βιντεοκλήσεις-, αλλά η ουσιαστική επαφή πρόσωπο με πρόσωπο -κατά τη γνώμη μου- δεν μπορεί να αντικατασταθεί με άλλους τρόπους επικοινωνίας.  Μάλιστα, όσον αφορά την τηλεκπαίδευση τόσο για τα μαθήματα του σχολείου όσο και για τα μαθήματα του φροντιστηρίου, ένιωθα διαρκές άγχος, πίεση και συχνά είχα πονοκέφαλο και πόνο στα μάτια.  Ήταν και αυτό κάτι που εξίσου με αποθάρρυνε κατά την διάρκεια της καραντίνας.  Αισθανόμουν πως δεν μπορούσα να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό, ούτε να έχουμε εποικοδομητικές συζητήσεις –όπως συνηθίζαμε στην σχολική τάξη- με τους συμμαθητές μου και τους καθηγητές, λόγω, κυρίως, τεχνικών προβλημάτων.  Μου είχανε λείψει τα σχολικά διαλείμματα όπου όλοι συναντιόμασταν, συζητούσαμε και γελούσαμε με τα απλά καθημερινά αστεία μεταξύ μας, χαλαρώνοντας για λίγο από την πίεση των μαθημάτων…  Όμως, πιστεύω, βήμα βήμα μάθαμε να προσαρμοζόμαστε σε όλες αυτές τις δύσκολες συνθήκες που προκάλεσε η πανδημία.  Κάτι που νομίζω πως αυτή μας δίδαξε, είναι το ότι ο καθένας μας,  ατομικά πρώτα, χρειάζεται να είναι υπεύθυνος και ευσυνείδητος, να προβληματιστεί για όλα αυτά που έχουν αλλάξει τον τρόπο ζωής μας  και συνεχώς να προσπαθεί, κάνοντας ό,τι περνά από το χέρι του, ώστε να γίνει πιο ανώδυνη η περίοδος που διανύουμε.»

Το ότι ζούμε όλοι αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση της πανδημίας, δε σημαίνει ότι όλοι το βιώνουμε με τον ίδιο τρόπο:

«Η δική μου καραντίνα είχε πολλά πρόσωπα, αλλά αυτό που με κυρίευσε ήταν εκείνο του άγχους, της απόγνωσης και της ψυχικής φθοράς ευρύτερα. Δε με πείραξε ιδιαίτερα το ότι έχασα το «να βγω έξω». Κάθε άλλο, έμαθα να εκτιμάω περισσότερο το να βρίσκομαι και να περνάω περισσότερο χρόνο και στο σπίτι και να αναγνωρίσω την αξία του. Στην αρχή, της δεύτερης καραντίνας, ενώ από τη μία απογοητεύτηκα που επιστρέφουμε ξανά σε ό,τι ζήσαμε την άνοιξη, προσπάθησα να το δω από την αισιόδοξη πλευρά, να κρατήσω κάποια θετικά που μπορεί να υπήρχαν και πως «όλα θα πάνε καλά», καθώς πάντοτε ήμουν το αισιόδοξο παιδί, που ακόμα και το άγχος του ήταν δημιουργικό. 

Η πίεση και το άγχος όμως για το μέλλον, για τους δικούς μου, για τα μαθήματα, για τα πάντα, καθώς και το ποσό μου έλειπαν οι αγαπημένοι μου φίλοι, άρχισαν ολοένα να γίνονται και πιο έντονα. Δεν μιλούσα για όσα ένιωθα σε κανέναν, ούτε καν στους φίλους μου και αυτό ήταν το λάθος μου. Προσπαθούσα να το κρατήσω μέσα μου, σκεπτόμενη πως «θα περάσει» και να είμαι εγώ η αισιόδοξη και η χαρούμενη που πάντα δίνει κουράγιο στους υπόλοιπους και τους στηρίζει. Όσο περνούσε όμως ο χρόνος, άρχισα να «κλείνομαι» ολοένα και περισσότερο στον εαυτό μου, να απομονώνομαι και να με κυριεύσει το άγχος και ο πανικός. Τόση κούραση….πέρασαν πολλοί μήνες και ήταν πολύ δύσκολοι μέχρι να αρχίσω να συνέρχομαι, μέχρι να μιλήσω για όλα όσα αισθάνομαι και περνάω. Με στήριξαν η οικογένειά μου και οι φίλοι στους οποίους βρήκα το θάρρος να «ανοιχτώ» , καθώς και όσοι μέσα από απλές, καθημερινές πράξεις, με έκαναν χαρούμενη, η μουσική και με βοήθησαν να είμαι εδώ που είμαι. Δεν ήταν τελικά η αρχή του τέλους, αλλά μία νέα αρχή, που προσπαθώ να την κάνω καλύτερη.»

Μέσα, όμως, από όλες τις δυσκολίες και τους περιορισμούς, τις δοκιμασίες και την καθημερινή πάλη που δίναμε, μάθαμε να βλέπουμε τη ζωή από άλλη ματιά. Διαπιστώσαμε πως ό,τι θεωρούσαμε «δεδομένο», ήταν ό,τι στερηθήκαμε και αποζητούσαμε περισσότερο. Μας δόθηκε η ευκαιρία να κάνουμε τη δική μας αυτοκριτική, να περάσουμε περισσότερο χρόνο με τον εαυτό μας, αλλά και με την οικογένειά μας. Ήταν ό,τι πιο επώδυνο και ψυχοφθόρο ζήσαμε μέχρι στιγμής, αλλά μας έκανε να δοκιμάσουμε τις αντοχές και τα όριά μας, να συνειδητοποιήσουμε ότι στη ζωή δεν είναι όλα «ρόδινα», αλλά έρχονται απρόσμενα και στιγμές, που είναι σημαντικό να τις αντιμετωπίσουμε και καλούμαστε να τις ξεπεράσουμε, έτσι ώστε να ζούμε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ. Να απεγκλωβιστούμε από τον «χρυσελεφάντινο πύργο» μας και όχι να αγνοούμε το πρόβλημα και να μένουμε άπραγοι, αλλά να ανθίσουμε μέσα από αυτό.

Ο Μάνσον αναφέρει στο βιβλίο του ότι το κλειδί για να είμαστε πιο ευτυχισμένοι είναι να σταματήσουμε να προσπαθούμε να είμαστε «θετικοί» όλη την ώρα. Αντ’ αυτού, να γίνουμε καλύτεροι στον χειρισμό των αντιξοοτήτων. Mας συμβουλεύει να γνωρίσουμε τους προσωπικούς μας περιορισμούς και να τους αποδεχτούμε. Αυτό, λέει, είναι η πραγματική πηγή ενδυνάμωσης. Μόλις αποδεχτούμε τους φόβους, τα ελαττώματα και τις αβεβαιότητες μας – μόλις σταματήσουμε να τρέχουμε και να τα αποφεύγουμε και ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε τις επώδυνες αλήθειες – θα μπορούμε να βρούμε το κουράγιο και την αυτοπεποίθηση που απεγνωσμένα αναζητούμε.  Και κάτι ακόμη… Στα δύσκολα δοκιμάζονται οι ανθρώπινες σχέσεις και αποδεικνύεται το πόσο ισχυρή είναι ή μπορεί να γίνει η δύναμη της αγάπης!

Ε΄τάξη Δημοτικού, Σιάτιστα

Η εικαστική διάσταση της ιατρικής

Η Άννα Δ., η Βασιλική Τσ., η Θεοδώρα Σκ., ο Μάριος Κ., η Ναομή Ρ., Ο Νικόλαος Ντ., Ο Χάρης Κ. και η Χριστίνα Μ., μαθητές όλοι της Ε΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας, συμβουλεύτηκαν το βιβλίο του Βασίλη Κατσαρού «Φάρμακα και θαύματα  Γιατροί νοσηλευτές και άγιοι, γιάτραινες και ακτουάριοι», εκδ. Καλειδοσκόπιο, που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του σχολείου τους και δημιούργησαν ευφάνταστες ζωγραφιές στις οποίες η ιατρική και οι μέθοδοί της μετατρέπονται σε ένα πολύχρωμο εικαστικό παιχνίδι.

Άννα Δ., Ε΄ τάξη Δημοτικού, Σιάτιστα
Ναομή Ρ., Ε΄τάξη Δημοτικού, Σιάτιστα
Βασιλική Τσ., Ε΄τάξη Δημοτικού, Σιάτιστα
Θεοδώρα Σκ., Ε΄τάξη Δημοτικού, Σιάτιστα
Μάριος Κ., Ε΄τάξη Δημοτικού, Σιάτιστα
Νικόλαος Ντ., Ε΄τάξη Δημοτικού, Σιάτιστα
Χάρης Κ., Ε΄τάξη Δημοτικού, Σιάτιστα
Χριστίνα Μ., Ε΄τάξη Δημοτικού, Σιάτιστα

Αθανασία Τ. & Άννα Κ., Αιανή Κοζάνης

Το κάπνισμα και το τάμα

Η Αθανασία Τ. και η Άννα Κ. περιγράφουν στην ιστορία τους την περιπέτεια της υγείας του κυρίου Οδυσσέα που προέκυψε από το κάπνισμα αλλά και την αγωνία των μελών της οικογένειάς του που οδηγούνται να κάνουν τάμα στον ναό του Αγίου Λουκά. Η ιστορία είναι όμορφα εικονογραφημένη με τις ζωγραφικές αποδόσεις του δωματίου της εντατικής και το ναού του Αγίου Λουκά.

Βαλεντίνη Ν.,Ε΄ τάξη Δημοτικού, Κομνηνά Εορδαίας

Ο κορωνοϊός καλύπτει τη γη

Η Βαλεντίνη Ν. ζωγράφισε την υδρόγειο σφαίρα να καλύπτεται εν μέρει από τον κορωνοϊό.

Ελένη Κ., Ε΄ τάξη Δημοτικού, Κομνηνά Εορδαίας

Τα μέτρα ατομικής προστασίας είναι απαραίτητα παντού

Η Ελένη Κ. ζωγράφισε δυο κορίτσια με μάσκες να σπεύδουν να απολυμάνουν τα χέρια τους παρότι βρίσκονται σε εξωτερικό χώρο.

Κυριακή Κ., Ε΄ τάξη Δημοτικού, Κομνηνά Εορδαίας

Ο κορωνοϊός και η φύση

Η Κυριακή Κ. ζωγράφισε τη μισή υφήλιο να έχει το σχήμα του κορωνοϊού αλλά στην άλλη μισή η φύση να παραμένει ακόμα κραταιή.

Δήμητρα Κ., Ε΄ τάξη Δημοτικού, Κομνηνά Εορδαίας

Ένας πολύχρωμος ιός

Η Δήμητρα Κ. ζωγράφισε τον κορωνοϊό σε μια αισιόδοξη πολύχρωμη απόδοση.

Κωνσταντίνος Π., Ε΄ τάξη Δημοτικού, Κομνηνά Εορδαίας

Ένας απειλητικός ιός

Ο Κωνσταντίνος Π. ζωγράφισε σε μια λιτή απόδοση την απειλητική διάσταση του ιού, που μοιάζει να έχει «πολλά ποδάρια»

Παύλος Χ., Ε΄ τάξη Δημοτικού, Κομνηνά Εορδαίας

Η μάσκα

Ο Παύλος Χ. ζωγράφισε μια μάσκα φορεμένη από ένα ανθρωπόμορφο κρανίο που θα μπορούσε όμως να είναι και η υδρόγειος σφαίρα σε μια σχηματική απόδοση. Όλος ο κόσμος μοιάζει να φοράει μια μάσκα.

Δήμητρα Χ., Ε΄ τάξη Δημοτικού, Κομνηνά Εορδαίας

Ο κορωνοϊός κι ο κόσμος

Η Δήμητρα Χ. ζωγράφισε την υδρόγειο να φοράει μια μεγάλη γαλάζια μάσκα για να προστατευτεί από τον κορωνοϊό.

Αλεξάνδρα Κ. Δέσποινα Γκ., Ευαγγελία Γκ. Μαρία Στ., Ελένη Μπ., Κωνσταντίνα Ι., Αθανασία Γκ., Β΄ ταξη Γυμνασίου, Αιανή Κοζάνης

Το όραμα με τον Ασκληπιό

Οι μαθητές της Β΄τάξης του Γυμνασίου της Αιανής περιγράφουν μια ιστορία όπου στην προσευχή ενός σοβαρά άρρωστου απαντά ο Ασκληπιός, που εμφανίζεται σε όραμα και γιατρεύει τον άρρωστο. Την ιστορία τους συνοδεύει μια επιμελημένη ζωγραφιά με τον Ασκληπιό και τον θάνατο

Αθανασία Δ., Γ΄ Τάξη Γυμνασίου, Κοζάνη

Η ευχή της Πετρωνίας

Η Αθανασία Γ. γράφει μια ιστορία γεμάτη ζωντάνια για την μικρή Πετρωνία και τον πόνο στα αυτιά της, εμπνεόμενη από το αναθηματικό ανάγλυφο με παράσταση ανθρώπινων αυτιών του Αρχαιολογικού Μουσείου Αιανής.

Η μικρή Πετρωνία ξύπνησε το πρωί με έναν φοβερό πόνο στα αυτιά. Φώναξε τη μαμά της και της ζήτησε να την βοηθήσει. Η μαμά της θεώρησε ότι η μικρή είχε κρυώσει, καθώς τις προηγούμενες μέρες φυσούσε ένας κρύος αέρας στην Αιανή. Πιθανά γιατί οι κορυφές των Πιερίων που αντίκριζαν κάθε πρωί από τα παράθυρα του σπιτιού τους είχαν ασπρίσει με χιόνι. Την έβαλε να ξαπλώσει και ζέστανε ένα πανί για να το τοποθετήσει στα αυτιά της. Ευτυχώς δεν ήταν ζεστή, οπότε θα έβαζε την Πετρωνία να ξεκουραστεί και το μεσημέρι θα της έκανε μια ζεστή σουπίτσα. Ντύθηκε και βγήκε να πάει στην κρήνη για να φέρει φρέσκο νερό. Την προβλημάτιζε ο πόνος στα αυτιά. Τι θα μπορούσε να ήταν; Ευχόταν μέσα της μέχρι το απόγευμα να ήταν η κόρη της καλύτερα.

Δυστυχώς ο πόνος δεν περνούσε και η μικρή Πετρωνία αισθανόταν άσχημα. Ρώτησε τη μαμά της τι θα έκαναν. Τότε η μαμά της τής ανέφερε ότι θα πήγαιναν στον ναό του Απόλλωνα, που ήταν ο πατέρας του Ασκληπιού, για να αφήσουν ένα αφιέρωμα στο θεό. Η Πετρωνία απόρησε και την ρώτησε τι ήταν αυτό. -«Θα πάω στο κατάστημα επάνω στην αγορά να παραγγείλω μία μαρμάρινη πλάκα με εικόνα αυτιών. Αυτή θα πάμε να την αφιερώσουμε στο θεό που τα ακούει και τα βλέπει όλα για να σε βοηθήσει». -«Και πως θα ξέρει ότι τα δικά μου αυτιά πονούν»; απόρησε η Πετρωνία. -«Μην ανησυχείς», της απάντησε η μητέρα της. «Θα ζητήσω να γράψουν στην πλάκα το όνομά σου».

Την άλλη μέρα η μαρμάρινη πλάκα ήταν έτοιμη. Η Πετρωνία διάβασε αργά τα μεγάλα κεφαλαία γράμματα, «Πετρωνία Πουπλίου Ευχήν». Άρα τώρα ο θεός δε θα την μπέρδευε με κάποιο άλλο παιδάκι, γιατί αυτή ήταν η Πετρωνία, η κόρη του Πουπλίου που ευχόταν να θεραπευτούν τα αυτιά της. Ντύθηκε και μαζί με τους γονείς της, ανέβηκε στην άμαξα αφήνοντας πίσω της την Αιανή για να πάνε στο ναό, που ήταν αρκετά μακριά από την πόλη της. Μέσα της ευχόταν να πάνε όλα καλά. Άλλωστε η μικρή μαρμάρινη πλάκα θα βοηθούσε να πραγματοποιηθεί η ευχή της.

Χρήστος Τ., Β΄ Τάξη Γυμνασίου, Κατερίνη

Είχαν και οι αρχαίοι πανδημίες;

Ο Χρήστος Τ. διαβάζοντας το μάθημα της Ιλιάδας μέσω τηλεκπαίδευσης αναρωτιέται αν είχαν οι αρχαίοι ανάλογες πανδημίες σαν αυτή που αντιμετωπίζουμε σήμερα με τον κορωνοΐό. Έψαξε τα σχολικά του βιβλία και το διαδίκτυο και μας περιγράφει με τον δικό του τρόπο τον λοιμό που περιγράφεται στο ομηρικό κείμενο αλλά τον λοιμό στην αρχαία Αθήνα και φαντάζεται πώς να ένιωθε τότε ένα παιδί σε συνθήκες πανδημίας.

Η καραντίνα ξεκίνησε λίγο μετά το άνοιγμα των σχολείων. Δεν προλάβαμε να κάνουμε πολλά μαθήματα και κλειστήκαμε ξανά στο σπίτι. Δεν μπορέσαμε καλά καλά να βρεθούμε με τους συμμαθητές μας. Οι καθηγητές μας ήταν αγχωμένοι με τα μέτρα προστασίας κατά του κορωνοϊού και προσπαθούσαν συνεχώς να μας τα υπενθυμίζουν. Ακόμα και το διάλειμμα δεν ήταν όπως πριν. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο διασκεδαστικό. Στο σπίτι οι γονείς μου με υποδέχονταν φοβισμένοι, ρωτώντας με: «Φορούσες σωστά τη μάσκα σου; Έπλυνες τα χέρια σου;».

Η τηλεκπαίδευση άρχισε και στο δωμάτιό μου έχω πλέον μόνιμα τον υπολογιστή. Το πρώτο μάθημα της τηλεκπαίδευσης είναι η Ιλιάδα. Είμαστε στην ραψωδία Α. Ο θεός Απόλλωνας είναι θυμωμένος με τον Αγαμέμνονα που αρνήθηκε να δώσει στο ιερέα Χρύση την κόρη του την οποία κρατούσε στη σκηνή του ως πολεμικό γέρας (=τιμητικό βραβείο). Η οργή του Απόλλωνα είναι τόσο μεγάλη που στέλνει έναν φοβερό λοιμό στο στρατόπεδο των Αχαιών σκοτώνοντας πρώτα τα ζώα και μετά τους πολεμιστές:

Των πλοίων κάθισε αντίκρυ και απόλυσε το βέλος
και αχός εβγήκε τρομερός απ’ τ’ ασημένιο τόξο·
και αφού τους σκύλους έπληξε και τα μουλάρια πρώτα,
εις τους ανθρώπους έριχνε τα πικροφόρ’ ακόντια
αδιάκοπα· και των νεκρών παντού πυρές εκαίαν.

Τι σύμπτωση! Ο λοιμός της Ιλιάδας με έβαλε σε σκέψεις: τι είδους λοιμός να ήταν αυτός; Ο γρήγορος θάνατος των Αχαιών δείχνει ότι ήταν πολύ θανατηφόρος. Για να τον περιγράφει ο Όμηρος, μάλλον και στην αρχαιότητα ζούσαν τέτοιες καταστάσεις. Η περιέργειά μου με οδήγησε στον υπολογιστή για να βρω πληροφορίες για τους λοιμούς στην αρχαιότητα. Διάβασα για τον λοιμό στην πόλη των Αθηνών το 430 π.Χ. Από αυτόν πεθαίνει και ο Περικλής. Τα συμπτώματα του λοιμού, όπως τα περιγράφει ο Θουκυδίδης, ήταν πονοκέφαλος, ισχυρός πυρετός, ερεθισμένα λαιμός και μάτια, φτερνίσματα, βήχας, ναυτία και εμετός. Αυτά μοιάζουν με τα συμπτώματα του κορωνοϊού αλλά τελικά οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ήταν τυφοειδής πυρετός.

Ανάμεσα στις πληροφορίες που βρήκα, μου έκανε εντύπωση η αναπαράσταση ενός εντεκάχρονου μικρού κοριτσιού, της Μύρτιδος. Το όνομα της το έδωσαν οι αρχαιολόγοι όταν ανακάλυψαν τα σκελετικά της υπολείμματα σε μαζικό τάφο στον Κεραμεικό. Η ανάλυση των οστών της Μύρτιδος έδειξε ότι πέθανε από τυφοειδή πυρετό κατά τον ιδιαίτερα καταστροφικό και πολύνεκρο λοιμό των Αθηνών το 430 π.Χ.

Η ιστορία της Μύρτιδος με συγκλόνισε γιατί μέχρι στιγμής δεν σκέφτηκα το θάνατο σοβαρά. Ακούω ότι πεθαίνουν πολλοί από τον κορωνοϊό αλλά οι επιστήμονες θεωρούν ότι τα παιδιά δεν προσβάλλονται σοβαρά από την ασθένεια. Η Μύρτις όμως δεν τα κατάφερε και ήταν ένα μικρό κορίτσι, λίγο μικρότερη από μένα. Αναρωτιέμαι πώς ζούσαν στην αρχαία Αθήνα σε περίοδο λοιμού: απαγορευόταν η κυκλοφορία; Όταν έβγαιναν έξω φορούσαν κάτι σαν μάσκα; Ήξεραν τι πρέπει να κάνουν; Νομίζω ότι τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά από ότι είναι σήμερα γιατί οι αρχαίοι Έλληνες δεν γνώριζαν πώς να αντιμετωπίσουν την ασθένεια που τους κυρίευσε.

Πολλοί πίστευαν ότι είναι σημάδι ότι οι θεοί είναι με το μέρος της Σπάρτης και ότι ο θεός της ίασης, ο Απόλλωνας, τους είχε εγκαταλείψει γιατί θα πολεμούσε με το μέρος των Σπαρτιατών. Υπήρχε όμως και ο Ιπποκράτης, ο αρχαίος Έλληνας γιατρός, ο οποίος προσπαθούσε να καταλάβει τι γίνεται. Στα αρχαιολογικά μουσεία που επισκεφτήκαμε στο δημοτικό είδα αγάλματα του θεού Απόλλωνα όπως και του γιου του, του θεού Ασκληπιού με ένα φίδι στο χέρι του. Ο Ασκληπιός ήταν ο θεός που θεράπευε τις ασθένειες και οι κόρες του (Υγεία, Ιασώ, Ακεσώ, Πανάκεια, Αίγλη) ήταν θεότητες που βοηθούσαν στην θεραπεία. Τα αγάλματα ήταν πολύ εντυπωσιακά αλλά πιο πολύ εντυπωσιάστηκα από τα εργαλεία και σκεύη που χρησιμοποιούνταν για ιατρικούς σκοπούς. Έμοιαζαν πολύ με τα σύγχρονα εργαλεία της ιατρικής.   

 Από εκείνη την ημέρα σκέφτομαι συνέχεια την Μύρτιδα και θέλω να πιστεύω ότι δεν πέθανε αβοήθητη, χωρίς ιατρική βοήθεια. Μπορεί οι γονείς της να ήταν πλούσιοι και να προσπάθησαν να την σώσουν. Από την άλλη όμως βρέθηκε σε ομαδικό τάφο. Ίσως μαζί της να ήταν θαμμένη και η οικογένειά της. Κάνω αντιστοιχίες στο μυαλό μου με τη σημερινή πανδημία. Φαντάζομαι πώς η πόλη της αρχαίας Αθήνας ήταν γεμάτη νεκρούς. Η πόλη της σύγχρονης Αθήνας, την εποχή της καραντίνας, ήταν άδεια. Στο κέντρο επικρατούσε νεκρική σιγή. Τα μαγαζιά κλειστά με τα ρολά κατεβασμένα, τα νοσοκομεία γεμάτα ασθενείς. Κι εμείς; Κλεισμένοι στο σπίτι και θλιμμένοι ακούμε για θανάτους ανθρώπων που γνωρίζει η οικογένειά μου. Η φίλη της γιαγιάς μου πέθανε μετά από σαράντα μέρες στην μονάδα εντατικής θεραπείας. Δυστυχώς δεν μπορούσαμε να παρηγορήσουμε τη γιαγιά μου γιατί δεν επιτρέπονταν οι επισκέψεις. Της μιλούσαμε στο τηλέφωνο.

Αν πήγαινα πίσω στην αρχαία Αθήνα θα έβρισκα κάποια φίλη της Μύρτιδας να κλαίει για το χαμό της; Γυρίζοντας στο σχολείο μετά το Πάσχα με ανακούφιση είδα ότι όλοι οι συμμαθητές και οι καθηγητές του σχολείου μου ήταν καλά. Μακάρι όλα να πάνε καλά.

Γιώργος Τ., Α΄ Τάξη Γυμνασίου, Κατερίνη

Επίκληση σε έναν άγιο

Ο Γιώργος Τ. περιγράφει τη δραματική αναμέτρηση της οικογένειάς του με τον κορωνοϊό και πώς στις δύσκολες στιγμές απευθύνθηκε για βοήθεια στον Άγιο Θεράποντα. Στα παραδείγματα από τους ναούς του νομού Κοζάνης μπορούμε πολύ συχνά να βρούμε ανάλογες επικλήσεις σε αγίους για θεραπεία, όπως στον Άγιο Παντελεήμονα και τους Αγίους Ανάργυρους.

Κανείς δεν το περίμενε, κανείς δεν είχε ιδέα ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε. Όλοι περνούσαν μία κανονική ζωή μέχρι που ο κορονοϊός χτύπησε κάθε γωνιά του κόσμου. Αυτός είναι ο λόγος που γράφω, για να σας πω και τη δικιά μου εμπειρία καθώς εγώ και πολύ κοντινά μου πρόσωπα περάσαμε αυτόν τον ιό.

Εγώ πιστεύω ότι όλο αυτό είναι σαν μία τιμωρία από τον Θεό για όλα τα κακά πράγματα που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι και για αυτό δεν ξέρουμε για πόσο ακόμα θα κρατήσει. Όταν εγώ πέρασα τον ιό δεν ήταν και τόσο χάλια γιατί ήμουν άρρωστος μόνο για δύο μέρες και το ίδιο και ο αδερφός μου. Όμως θυμάμαι όταν νόσησε η γιαγιά μου. Ήταν για έναν μήνα στο κρεβάτι και στην αρχή δεν το ήξερε ούτε αυτή ότι είχε κορονοϊό. Από αυτήν κόλλησε η μαμά μου που την φρόντιζε και έτσι κολλήσαμε και εμείς. Τέλος πάντων ακόμα και όταν ανάρρωσε, άργησε να καταφέρει να πάρει πίσω όλες τις δυνάμεις της.

Ήταν Παρασκευή ότι ανέβασα πυρετό και στην αρχή ήμουν καλά αλλά μετά χειροτέρευσα. Τη νύχτα είχα 39.5. Τρομοκρατήθηκα λίγο γιατί σκέφτηκα ότι ήμουν πολύ μικρός και είχα τόσα ακόμα να κάνω στη ζωή μου. Ο νους μου εκείνο το βράδυ πήγε στον Άγιο Θεράποντα. Είναι ένα παρεκκλήσι κοντά στο σπίτι μας όπου εκκλησιαζόμαστε από μικροί. Βρίσκεται μέσα στο παλιό νοσοκομείο της Κατερίνης. Αν και το νοσοκομείο μεταφέρθηκε εκτός της πόλης, ο ναός παρέμεινε και οι πιστοί του είναι πολλοί. Αυτόν τον Άγιο παρακάλεσα να μας κάνει καλά. Νομίζω ότι άκουσε την προσευχή μου γιατί την επόμενη μέρα ήμουν τελείως καλά. Και ο αδερφός μου το ίδιο. Αμέσως όμως μετά αρρώστησε και η μαμά μου. Είχε πονόλαιμο και πονοκέφαλο. Μετά δεν είχε όσφρηση και γεύση. Όλα αυτά ήταν σημάδια του ιού.

Περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές. Ευτυχώς ο μπαμπάς μας ήταν καλά και μας περιποιόταν όλους. Κανόνιζε το φαΐ για μας και για τη γιαγιά που έμενε μόνη της. Πιο πολύ στεναχωριόμασταν για τη γιαγιά που αισθανόταν πολύ κουρασμένη και δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι.  Ευτυχώς προς τα Χριστούγεννα ήταν καλύτερα τα πράγματα. Πηγαίναμε και την βλέπαμε από το μπαλκόνι. Μας χαιρετούσε από μέσα και καμιά φορά έβγαινε κι έξω να μας μιλήσει. Ήταν πολύ θλιβερό!

Το Πάσχα πήγαμε στην Ανάσταση στον Άγιο Θεράποντα. Εκεί, ευχήθηκα να τελειώσει γρήγορα η καραντίνα και να βρεθεί η θεραπεία για τον ιό αυτόν. Η γιαγιά μου πιστεύει πολύ στον Άγιο Θεράποντα αλλά περιμένει και με αγωνία να κάνει τη δεύτερη δόση του εμβολίου. Έχει ραντεβού στις 14 Μαΐου, ημέρα εορτής του Αγίου Θεράποντα! Αυτό που κατάλαβα εγώ από την πανδημία είναι ότι μπορεί εμείς οι άνθρωποι να  νιώθουμε ακατανίκητοι όμως να που ένας τόσο μικροσκοπικός εχθρός πάει να μας νικήσει και για δεύτερη χρονιά.  Η πίστη μας μας δίνει ελπίδα αλλά και η επιστήμη μας προσφέρει σιγουριά για το μέλλον.

Οι μαθητές της Γ’ τάξης του 11ου Δημοτικού Σχολείου Κοζάνης

Η πανδημία μέσα απ’ τα μάτια των παιδιών

Οι μαθητές της Γ΄ τάξης του 11ου Δημοτικού Σχολείου της Κοζάνης περιγράφουν τη δραματική εμπειρία τους από την επαφή τους με την νόσο του κορωνοϊού και τα μέτρα κατά της πανδημίας. «Ήμασταν όλοι ταραγμένοι», «οι παππούδες δεν θα μπορέσουν να έρθουν στο πάρτι μου», «εμφανίστηκαν στην οθόνη τρεις κύριοι», «η αντοχή μου έπεσε, όπως και το ηθικό μου» γράφουν οι μαθητές. Το μήνυμά τους όμως είναι αισιόδοξο, αφού καταλήγουν ότι με τις μάρκες και τα εμβόλια είναι «μια μπουνιά προς τη νίκη» και ότι «όλη η πανδημία είναι μια άσχημη ανάμνηση»!

Οι μαθητές της Γ2 τάξης του 8ου Δημοτικού Σχολείου Νεάπολης Θεσσαλονίκης

Μαζί θα το ξεπεράσουμε κι αυτό!

Οι μαθητές της τρίτης τάξης έκαναν ζωγραφιές εμπνεόμενοι από τα υγειονομικά μέτρα ασφαλείας που πρέπει να τηρούνται στα σχολεία και τραγουδάνε όλα μαζί μια πρωτότυπη μουσική σύνθεση γεμάτη αισιοδοξία και ζωντάνια, καταλήγοντας «χαίρομαι που ανοίγει το σχολειό, μαζί θα το ξεπεράσουμε κι αυτό»! Πάτησε τις διπλανές εικόνες για να ακούσεις το τραγούδι τους και να δεις τις ζωγραφιές τους!

Χαιρόμαστε κι εμείς μαζί τους γιατί με το υπέροχο τραγούδι τους και τις ζωγραφιές τους μας θύμισαν ότι από αυτή την εβδομάδα μπορούμε να υποδεχτούμε και πάλι τους μικρούς μας φίλους στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους. Τα ίδια μέτρα εξάλλου που περιγράφουν στο τραγούδι τους οι μαθητές (τήρηση αποστάσεων, χρήση αντισηπτικού, βήξιμο και φτάρνισμα στον αγκώνα) θα πρέπει να τηρήσουν οι μικροί μας επισκέπτες, αν αποφασίσουν να επισκεφθούν τα μουσεία και τα μνημεία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κοζάνης, που πλέον είναι ανοιχτά για το κοινό.

Αν είστε γονείς ή δάσκαλοι και θέλετε να προγραμματίσετε την επίσκεψή σας στα μουσεία, τους αρχαιολογικούς χώρους ή τα επισκέψιμα μνημεία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κοζάνης, μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τα υγειονομικά μέτρα και τους κανονισμούς που ισχύουν πατώντας εδώ.

Αναστάσης Λ., προσχολική ηλικία, Κοζάνη

Τα απαραίτητα όπλα για την προστασία της Υγείας, τότε και τώρα

Ο Αναστάσης Λ. ζωγράφισε το αρνητικό self test για το σχολείο του, μια μάσκα και το Χάλκινο σκεύος με πιθανή ιατρική χρήση του Αρχαιολογικού Μουσείου Αιανής.

Άννα Λ., α΄ τάξη γυμνασίου, Τρίλοφος Θεσσαλονίκης

Το πρόσωπο πίσω από τη μάσκα

Η Άννα Σ. ζωγράφισε μια μορφή που φοράει μάσκα, στην οποία η συγκίνηση των ματιών είναι ολοφάνερη.

ΦΩΤΗΣ Σ., 2η τάξη Δημοτικού, Καλαμάτα

Το σελφ τεστ μου

Ο Φωτης Σ. ζωγράφισε το self test που κάνει για να πάει στο σχολείο μαζί με το χάλκινο σκεύος από τη Νεκρόπολη της Αιανής

Γιάννης Σ., προσχολική ηλικία, Καλαμάτα

Ένα σύγχρονο Ασκληπιείο

Ο Γιάννης Σ. φαντάστηκε πώς θα ήταν ένα αρχαίο Ασκληπιείο αν είχε όλα τα σύγχρονα ιατρικά και τεχνολογικά μέσα.

Αλέξανδρος Α., 2η τάξη Δημοτικού, Καλαμάτα

Πόλεμος και υγεία

Ο Αλέξανδρος περιγράφει στη ζωγραφιά του την ανάγκη για γιατρούς και άμεση υγειονομική περίθαλψη που προκύπτει από έναν βομβαρδισμό. Στο κάτω αριστερό μέρος ένας γιατρός βάζει γάζες σε έναν τραυματία.

Τζωρτζίνα Κ., 2η τάξη Δημοτικού, Καλαμάτα

Το πολύτιμο υγειονομικό προσωπικό

Η Τζωρτζίνα ζωγράφισε μια νοσοκόμα που φοράει μάσκα και έχει μπροστά της σύγχρονα ιατρικά εργαλεία.

Ζωή Μ., 2η τάξη Δημοτικού, Καλαμάτα

Μέσα σε ένα σύγχρονο ιατρείο

Η Ζωή ζωγράφισε ένα ιατρείο με όλα τα σύγχρονα εργαλεία ενός γιατρού. Πόσο διαφορετικά είναι αυτά πράγματι από τα σύνεργα ενός γιατρού της αρχαιότητας.

Αθανάσιος Κ., 2η τάξη Δημοτικού, Καλαμάτα

Μια εικόνα μέσα στο ιατρείο

Η Αθανάσιος ζωγράφισε τη στιγμή που κανει κανείς ένα εμβόλιο. Ψηλά στον τοίχο κρέμεται η εικόνα ενός Χριστού Παντοκράτορα με ένα λαμπρό φωτοστέφανο!

Μαρία Α., 2η τάξη Δημοτικού, Καλαμάτα

Η φροντίδα του ασθενούς

Η Μαρία ζωγράφισε έναν μικρό ασθενή που τον φροντίζει η μητέρα του χορηγώντας του φάρμακα που του έχει συστήσει η γιατρός στο πάνω μέρος της ζωγραφιάς.

Ορέστης Γ., 2η τάξη Δημοτικού, Καλαμάτα

Ένα νοσοκομείο στις φλόγες

Ο Ορέστης φαντάστηκε την καταστροφή ενός νοσοκομείου και τη φρίκη που προκαλεί η αιφνίδια αποστέρηση της υγειονομικής περίθαλψης από εκείνους που τη χρειάζονται. Στο κάτω μέρος της ζωγραφιάς εντύπωση κάνει το φίδι του Ασκληπιού.

Ελπίδα Π., 2η τάξη Δημοτικού, Καλαμάτα

Το τάμα στις δύσκολες ώρες

Η Ελπίδα φαντάστηκε μια δύσκολη στιγμή μέσα σε μια σύγχρονη νοσοκομειακή αίθουσα όπου το τάμα, ανάλογο με αυτό από τη συλλογή της Αιανής, εμφανίζεται στη μέση της αίθουσας προσφέροντας ελπίδα στους συγγενείς της μικρής ασθενούς.

Αποστολία Π., 2η τάξη Δημοτικού, Καλαμάτα

Το τάμα των ματιών

Η Αποστολία ζωγράφισε σχεδόν πανομοιότυπα το τάμα σε σχήμα ανθρώπινου οφθαλμού από τη μεταβυζαντινή συλλογή της Αιανής!

Αριάδνη Κ., 2η τάξη Δημοτικού, Καλαμάτα

Μια ένεση μπορεί να σε κάνει καλά

Η Αριάδνη ζωγράφισε μια νοσοκομειακή αίθουσα όπου ένας γιατρός με ωραία στολή και χειρουργική μάσκα θεραπεύει μια μικρή ασθενή χορηγώντας της φάρμακο σε ενέσιμη μορφή.